Sandman

I am a passenger.
I am moving through your dreams.
I am riding in your dreams
I ride on dragonback from Manhattan, the dragon is made of rivetted iron and smells of coton candy.
i am moving through deams, pulling toward Mayhew, feeling for the jewel.
Through your dreams my sleeping children
You had a passenger, and you never knew.

Υπάρχει αγάπη

Ποια η διαφορά του έρωτα με την αγάπη???

Ο έρωτας συνοδεύεται με οποιοδήποτε ρήμα.
Η αγάπη με ένα μόνο.

Ο έρωτας γεννιέται, μεγαλώνει, εξασθενεί, αγοράζεται, πουλιέται, φουντώνει, πληγώνει, ομορφαίνει, ξεχνιέται, βασανίζει, γιατρεύει, τυφλώνει, αποσπά, μοιράζεται, ξεπερνιέται, φοβάται, τολμά, παριστάνεται, περιγράφεται, προσποιείται, τραγουδιέται, τρελαίνει, νικά, κρύβεται, εξελίσσεται, πνίγει, αλλάζει, κουράζεται, ωριμάζει, ελευθερώνει, πεθαίνει.

Η αγάπη ΥΠΑΡΧΕΙ.

[...]
Ωσπού σιγά σιγά το παρελθόν γίνεται όλο και περισσότερο αίνιγμα
και το φως της μέρας δεν έχει επιείκεια γι'αυτούς που ενδίδουν
κι ύστερα είναι κι εκείνο το επικίνδυνο άστρο μιας αναγνώρισης που άργισε
οι φίλοι που πέθαναν, οι άλλοι που χάθηκαν κυνηγώντας κάτι άπιαστο
λέξεις συμπονιας που κάνουν τον κόσμο ακόμα πιο τρωτό
κι αυτή η αίσθηση ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν λάθος κι ότι
απο αύριο ίσως αρχίζει η αληθινή μας ζωή.
Ποιόν θέλουμε να ξεγελάσουμε ή ποιός μας εμπαίζει;
Και καμιά φορά τη νύχτα, μια κραυγή που ζητάει βοήθεια ακούγεται απο το παρελθόν -ακριβώς γιατί ποτέ δεν το ζητήσαμε
ή μας βασανίζουν αναμνήσεις απο γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ- αλλά ποιός είναι βέβαιος για το τι συνέβει;
[...]

Τάσος Λειβαδίτης

Ξέρεις γιατι?

Όσο μεγαλώνουμε κάνουμε όλο και λιγότερο δημιουργικά πράγματα. Παρατήρησε το. Πόσοι έπαιζαν κιθάρα και σταμάτησαν, πόσοι ζωγράφιζαν και το άφησαν πόσοι είχαν έναν δημιουργικό τρόπο να εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους και πλέον απλά δεν τους βγαίνει να το κάνουν. Ξέρεις γιατι? Γιατί όσο μεγαλώνουμε βαριόμαστε όλο και περισσότερο. Γιατί κρατάμε την φαντασία και την όρεξή μας μακριά. Γιατί βυθιζόμαστε σιγά σιγά σ'αυτόν τον καθημερινό βούρκο που όταν ήμασταν πιο μικροί βλέπαμε τους μεγαλύτερους να κολυμπάνε μέσα και λέγαμε ότι δεν θα γίνουμε ποτέ έτσι.Και όταν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο προτιμάμε να κάνουμε πράγματα επιφανειακά που δεν απαιτούν σκέψη και συναισθήματα. Και ξέρεις γιατι? Γιατί προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινή μας μιζέρια κάνοντας κάτι που δεν θα μας βάλει να την αντιμετωπίσουμε. Γιατί φοβόμαστε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας. Να παραδεχτούμε ότι σταδιακά γινόμαστε αυτό που λέγαμε ότι ποτέ δεν θα γίνουμε. Και ξέρεις γιατί? Γατί παλιά είχαμε όνειρα που τώρα τα αφήσαμε για να επιβιώσουμε στην κοινωνία. Είχαμε όνειρα που πιστεύαμε σ' αυτά, που αγαπούσαμε, που έδιναν νόημα σε κάθε λεπτό που περνούσε και αυτά τα όνειρα τα αφήσαμε χώρις κανέναν ενδοιασμό στο κουτί των αναμνήσεων και τους κρεμάσαμε την ταμπέλα των "εφηβικών σαχλαμάρων". Και ξέρεις γιατί? Γιατί έτσι μας έμαθαν ότι είναι το σωστό. Γιατί όσο μεγαλώνεις δεν επιτρέπεται να έχεις "χαζά" όνειρα. Γιατί όποιος στόχος έχεις, όποιο όνειρο έχεις πρέπει να αποφέρει ένα από τα παρακάτω: Χρήματα, Σταθερότητα, Εξασφάλιση, Αναγνώριση. Και ξέρεις γιατί? Γιατί Έτσι.

ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ :)

Είναι φορές που θες να φωνάξεις δυνατά αλλά ήρεμα ένα μεγαλοπρεπές και ευγενικό "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!" .  Θες να πας, να σταθείς με απόλυτη ηρεμία μπροστά σ' αυτόν που σε έχει κάνει τόσες μέρες/μήνες/χρόνια ναι αισθάνεσαι ένα μόνιμο βάρος, σ' αυτόν που δεν σε αφήνει να ζήσεις τις ελεύθερες μέρες του καλοκαιριού, σ' αυτόν που περιφέρεται πάνω απο το κεφάλι σου σαν κακόβουλο σύννεφο και δεν μπορείς να του κρυφτείς όπου κι αν πας. Να σταθείς μπροστά του με απόλυτη ηρεμία, να τον κοιτάξεις γλυκά στα μάτια και να φωνάξεις όσο πιο δυνατά και καθαρά μπορείς, χώρις ίχνος παραφωνίας, υστερίας ή νεύρων ένα αριστοκρατικό "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!". Τονίζοντας κάθε γράμμα όσο ακριβώς του αξίζει. Ανοίγοντας τους σιελογόνους αδένες ακριβώς στην κατάλληλη γωνία την κατάλληλη στιγμή, δίνοντας τόση ένταση στις φωνητικές χορδές ώστε να είσαι ακριβώς στο όριο του δυνατού καλοπαιγμένου ήχου και της παραφωνίας λόγω μεγάλης έντασης που δεν αντέχει να βγάλει ο ενισχυτής. Και κάθε φορά που ανοίγει η στοματική κοιλότητα για να βγεί ένα γράμμα, να βγαίνουν νοητή συνοδεία του όλα όσα κρατούσες  τόσο καιρό. "Α" : Αλήτη, Αναίσθητε, Απροσάρμοστε "Ν": Να ήξερες μόνο πόσο κακο μου εχεις κάνει. "Τ": Τι θες πια απο τη ζωή μου; "Ε": Επιτέλους φύγε!  "Γ": Γιατι?  "Α": Ασε με. "Μ": Μαλακα! "Η": Ηλίθιε! "Σ": Σε μισώ! "Ο": Οχι! "Υ": Υπουλε!

Και αφού έχεις πει και το τελευταίο "ου" του "ου", και αφού έχει βγεί και ο τελευταίος "νοητός" συνοδός και αφού το στόμα σου ξανακλείσει, τότε νιώθεις λες και έχασες 10 κιλά βάρος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. (Τύφλα να έχουν τα κέντρα αδυνατίσματος). Λες και επήλθε εσωτερική κάθαρση με δυνατό απορρυπαντικό. Λες και ξέρασες τις 15 βότκες που είχες πιει και τώρα όλα τα βλέπεις πιο νηφάλια. Και κοιτάς τον δέκτη της υπέροχης αυτής φράσης που μόλις είπες, απλά να σε κοιτάει, περιμένοντας κάτι ακόμα να βγει απο τα χείλη σου. Αλλά δεν έχεις κάτι άλλο να πεις. Όλα φύγαν. Ακόμα και τα δάκρυα που είχαν φτιάξει ολόκληρο χωριό πίσω από τους βολβούς των ματιών σου εξατμίστηκαν αστραπιαία και μια ξηρασία κυρίεψε στην περιοχή. Η ενέργεια σου διοχετεύτηκε μέσα από αυτή την πανέμορφη φράση στα αυτιά του συνομιλητή σου. Το μόνο που θες είναι αυτή να είναι η τελευταία φορά που τον βλέπεις μπροστά σου. Γι' αυτό, 10 κιλά ελαφρύτερος και καθαρότερος γυρνάς με ένα κενό βλέμμα που στο βάθος του κρύβει μια τεράστια ικανοποίηση και φεύγεις. Αφήνοντας τον αποδέκτη σου με μια απορία να σε κοιτάζει να απομακρύνεσαι και να μετατρέπεσαι από μια ωρολογιακή βόμβα σε μια μικρή κουκκίδα στο βάθος του δρόμου, ώσπου τελικά εξαφανίζεσαι...Για πάντα...

Το ότι ξέρουμε πως μια λύση υπάρχει και είναι εύκολα υλοποιήσιμη, δεν σημαίνει ότι είναι πάντα η καλύτερη, ούτε καν πως είναι αρκετά καλή.

Αλλά με μαθηματική ακρίβεια σχεδόν πάντα καταλήγουμε να ακολουθούμε αυτή, γιατί είναι δοκιμασμένη και γιατί "δεν βαριέσαι, που να ψάχνω καλύτερες λύσεις τώρα".

Το ερώτημα είναι: Είναι σωστό αυτό;

Και αναφέρομαι ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ, εκτός απο τα μαθηματικά...

[...]Μες στις βαλισες σου στριμοχνωνται ολοι οι δρομοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω (?)
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι...

βραδυνο ζαπινγκ

3 ηωρα βράδυ μιας καθημερινής. Ενα γρήγορο ζαπινγκ στην τηλεόραση είχε ως αποτέλεσμα τον ακόλουθo καταιγισμό πολύτιμων πληροφοριών:

-"Που κυκλοφόρησε το 1920 στο Παρίσι. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς το Milocevich..." Μαλλον δεν εχω και πολυ όρεξη να ακουσω για τον κυριο milocevich και τους υπολογισμούς του εκεινη την ωρα.καποια αλλη φορα..

-"Τι βαζεις με το νου σου κρυφά απ'τους δικούς σου, κι η σκύλα η πεθερά σου, θέλει μαχαίρωμα, μες στο ξημέρωμα" Δεν λέω, ενδιαφέροντες στίχοι, όμως είναι λίγο αργά για κρητικές μαντινάδες και κρητικοντυμένους τυπους να χορεύουν σε ενα στούντιο.

-"Είμαι σε πολυ δύσκολη θέση Αθηνά. Εχουν γίνει διάφορα...τουρουορουρουορουουυυυυ" Οχι πάλι αυτή η θλιβερη-συγκηνιτική μουσική των ελληνικών σιριαλ. Πλεον μπορεις να καταλαβεις την πλοκή απο την μουσική υποκρουση. Ας αφήσουμε και την Αθηνά στα προβλήματά της.

-"You can lose weight while watching tv with the new technology. What are you waiting for?" Δεν με ενδιαφέρει να χασω κιλά βλέποντας τηλεόραση, ούτε να βλέπω γυμνασμένους τύπους να περιγράφουν πως η επαναστατική ζώνη αδυνατίσματος σε κάνει να χάσεις κιλά και να γινεις σαν κι αυτούς.

-"Θα τις βάλουμε στο σουρωτήρι, θα τις αλατίσουμε. κόβουμε και τα κρεμύδια. Λοιπόν τι κάνουμε τώρα Λίλη?" Είναι λίγο αργά για εκπομπή μαγειρικής Λίλη, δεν νομίζεις?

-"Bert, go !( χαχαχαχα ψευτικα γελια αμερικανικης σειρας σε καθε ατακα!). Hey dad! Punch down (χαχαχαχα) This sucks (χαχχαχα). Συγνώμη αλλα δεν μου φαίνεται καθόλου αστείο, και αυτός ο εξαναγκασμός με τα playback γέλια, μόνο γελια δεν μου προκαλεί.

-"Οπου και να πας, θα σ'ακολουθώ σαν σκια σε ζηταώωωω" Το βιντεοκλιπ ειναι ακόμα πιο mainstream και κιτς απο τους στίχους. Ωραια αυτη η μεταμεσονύκτια  εκπομπη μουσικης, αλλα μονο αν εχεις παρέα να σχολιάζεις τον κάθε προτότυπο στίχο.

-"The red team won 2000 dolars. Red team 500 dolars question. What mamal flies?" Μια νυχτερίδα κοστίζει 500 δολαρια. Ποιος θα το περιμενε αυτο! Κι ομως η κοκκινη ομαδα εκανε λαθος...

-"Ο θείος της ο βασιλιάς της Ελλάδας, ο πατέρας της ο τσάρος της Ρωσίας. Η μεγάλη δούκισα όλγα είχε συγκένεια εξαίματος σχεδόν με κάθε μεγάλο βασιλικό οίκο..." Κοιτα να δεις η μεγαλη δούκισα όλγα....Ποια ειναι αυτη ?

-"Ο john σκεφτεται ποιο φύλλο να ρήξει. Βλέπουμε τα φύλλα του George απο το γυάλινο τραπέζι, που για 2η χρονιά συμμετέχει στο τουρνουά" Ποτέ δεν κατάλαβα την υπαρξη τηλεοπτικού πρωταθλήματος ποκερ...Για να υπαρχει ομως, σιγουρα καποιοι το παρακολουθούν.

-"Τηλεφώνισε μου. Νιώθω μοναξιά. Θες να μου κρατήσεις παρέα για απόψε?" Είμαι σίγουρη οτι στην αλλη ακρη της γραμμής βρισκέται μια τελείως διαφορετική κοπέλα, απο αυτή την ημιντυμένη ξανθιά που χορεύει στην οθόνη της τηλεόρασης μου.

Μάλλον το κόκκινο κουμπάκι του on/off είναι η καλύτερη η επιλογή για την ώρα. Καληνύχτα.

visit 90ίλες!

Επειδή πλέον σπάνια θα δημοσιεύω στο blog αυτό, διοτι οτι δημοσιεύα ήταν κατα βαση προσωπικές χαζομάρες, όσοι βρεθήκατε εδώ (δεν ξερω κι εγω πως) είτε απο το youtube chanel μου είτε απο κανενα ξεχασμενο pm σε καποιο forum που γραφω οτι αυτο ειναι το site μου, είτε απο το blogspot, δεν εχει νόημα να γινετε followers (Το γραφω γιατι ειδα οτι εχω 8 followers χωρις να γραφω πλεον κειμενα). Αλλά. (γιατι παντα υπάρχει ενα αλλά), καντε ενα κλικ εδώ, και αν μεγαλώσατε και εσεις στα 90's ή και οχι μπορει να βρείτε πολυ ενδιαφέροντα posts. :):) Thanks for visiting παντως :)

http://greek-90s.blogspot.com/

Τα λόγια μένουνε λόγια

Και τι νόημα έχουν? Τα λόγια καλά ή κακά, όμορφα ή άσχημα, σκληρά ή τρυφερά μένουνε λόγια. Και τι είναι τα λόγια ? Τίποτα. Χανονται με τον καιρό, φεύγουν,σκορπίζουν, ξενιούνται  πιο εύκολα απ'ότιδήποτε. Τα λόγια δεν υπόσχονται τίποτα. Τα λόγια είναι πάντα του αέρα. Οι λέξεις κυλάνε από το στώμα εύκολα, ακούραστα , απερίσκεπτα πολλές φορές. Τα λόγια είναι το πιο εύκολο πράγμα να κάνει κανείς. Δεν χρειάζεται, παρά λίγα λεπτά και μπορεί να πει όλα αυτά που φοβάται να κάνει.Ο λόγος είναι ελαστικός. Σου δίνει την δυνατότητα να πεις τα πάντα, ότι μπορείς να φανταστεις. Σημασία όμως έχει αν μπορεις να το κάνεις, όχι μόνο να το πεις. Η πράξη, είναι το αποτέλεσμα του λόγου, και το αντιπροσωπεύει σε ενα πολύ μικρό ποσοστό. Φαντάσου, ότι λέγανε όλοι οι ανθρωποι να το κάνανε και πράξη. Ο κόσμος θα ήταν τελείως μα τελείως διαφορετικός. Και απο την καλή και απο την κακή πλευρά. Ομως ενα πράγμα κατάλαβα. Οτι τα λόγια κάποιου μπορείς να τα εμπιστευτείς όσο και τα κλειδιά του σπιτιού σου σε έναν άγνωστο. Οι πράξεις αντιθέτως είναι αυτές που αποκαλύπτουν την αλήθεια. Κι αυτό γιατί οι πράξεις, είναι κάτι δύσκολο και απαιτητικό για να γίνει. Ισως να απαιτούν και θυσίες καμια φορά. Και έτσι δεν τις κάνει κανείς με τέτοια ευκολία και άνεση που λέει τα λόγια. Αν τις κάνει σημαίνει πως πραγματικά τις πιστεύει, και τότε έχουν αξία. Τα λόγια θα μείνουνε λόγια....θα αλλοιωθούν με τον χρόνο, θα ξεχαστούν, θα σβιστούν και στο τέλος θα είναι σαν να μην ειπώθηκαν ποτε.